سفیر بوشهری که زبان فرهنگ را در سیاست جاری میکند
علی بحرینی، سفیر و نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران در دفتر اروپایی سازمان ملل در ژنو، از چهرههایی است که دیپلماسی را از قالب رسمی و خشک خارج کرده و رنگ و بوی فرهنگی و انسانی به آن بخشیده است. او متولد بوشهر است؛ شهری با سابقه دریانوردی و مقاومت فرهنگی، شهری که همواره نمادی از مقاومت، نجابت و ارتباط جهانی ایرانیان در خلیج فارس بوده و شاید همین ریشه باعث شده در گفتار و رفتار بحرینی، نوعی حساسیت نسبت به «کرامت انسانی» و «هویت تمدنی» ایران مشهود باشد.
علی بحرینی حکم ماموریت خود را از وزیر امورخارجه شهید حسین امیر عبداللهیان دریافت کرده بود و طی سالهای ماموریت خود نشان داده است ادامه دهنده راه این شهید شجاع است.
بحرینی طی دوره مأموریت خود در ژنو در پروندههای مختلفی در سازمان ملل فعال بوده است؛ از مذاکرات حقوق بشری تا مباحث فناوری، مالکیت فکری، سلامت و فرهنگ.بحرینی در دو ماه اخیر و پس از وقوع جنگ، بسیار پرکار بوده است:
دفاع از خون بیگناه: پیام بحرینی درباره شهدای میناب
در ماجرای تلخ شهادت دانشآموزان مدرسه شجره طیبه در شهرستان میناب توسط جنایتکاران آمریکا در روز اول جنگ تحمیلی سوم، بحرینی در موضعی انسانی و ارزشمدار ظاهر شد. او در سخنانی در مقر سازمان ملل این فاجعه را «نمادی از بیرحمی تروریسم و مظلومیت ملت ایران» دانست و از جامعه جهانی خواست که در برابر نرمالسازی خشونت علیه مردم بیدفاع ایران سکوت نکند.
در پی پیامی رسمی به دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر، او تأکید کرد که ترور کودکان و دانشآموزان هیچ توجیه سیاسی و امنیتی ندارد و واکنش بینالمللی در این زمینه آزمون صداقت مدعیان حقوق بشر است.
منشور کوروش؛ یادآوری ریشههای ایرانی کرامت انسان
یکی از جلوههای خاص حیات دیپلماتیک بحرینی توجه مداوم او به پایههای فرهنگی و تمدنی ایران است. در سخنرانی اخیر او در جمع نمایندگان فرهنگی سازمان ملل در ژنو، با اشاره به منشور کوروش کبیر، آن را نخستین سند تاریخی «حقوق بشر با گرایش فرهنگی و انسانی» دانست. به گفته او، احترام به آزادی اندیشه، ایمان و کرامت انسان در منشور کوروش، نشان میدهد که ریشههای فکری ملت ایران فراتر از هزاران سال سیاست روز است. او با این اشاره میخواست بگوید که ایران نه از موضع واکنشی، بلکه از موضع تمدنی در گفتوگوهای بینالمللی حاضر میشود.
نامه به WIPO؛ اعتراض به انحصار، دعوت به عدالت
در تازهترین اقدام، علی بحرینی با ارسال نامهای رسمی به مدیرکل سازمان جهانی مالکیت فکری (WIPO)، نقطه عطفی در دیپلماسی علمی ایران رقم زد. او نسبت به سیاستزدگی در نظام مالکیت فکری هشدار داد و اعلام کرد که برخی قدرتها از قوانین ثبت اختراع و برندها برای محرومسازی کشورهای مستقل از نوآوری و تجارت عادلانه استفاده میکنند. در این نامه تأکید شده است:
WIPO باید از قلعهای بسته برای صاحبان ثروت به پلی امن برای همه خلاقان جهان تبدیل شود.
بحرینی ضمن دفاع از دانش بومی، هنرهای سنتی و نوآوریهای ملی ایران، خواستار ایجاد مرکز منطقهای آموزش و داوری در تهران شد و این اقدام را نمادی از گفتوگوی جنوب ـ جنوب دانست.
سفیر واژه ها در سازمانهای بین المللی
در همه مواضع بحرینی، یک خط فکری مشترک دیده میشود:
او معتقد است که «مالکیت فکری» نباید تنها ابزار تولید ثروت باشد، بلکه باید در خدمت کرامت خالقان، تنوع فرهنگی ملتها و توسعه انسانی پایدار قرار گیرد. از نگاه او، همانطور که منشور کوروش آزادی را میراث فرهنگی بشر میداند، WIPO نیز باید آزادی خلاقیت را حق همگان بشمارد نه امتیاز چند کشور خاص.
علی بحرینی؛ چهرهای از دیپلماسی فرهنگی نوین ایران است.
در جهان امروز که گفتار سیاسی گاه از معنا تهی میشود، علی بحرینی چهرهای از دیپلماسی با هویت فرهنگی ارائه کرده است؛ صدایی که هم عدالت را میطلبد و هم شأن تمدنی ایران را یادآور میشود.
از دفاع از خون بیگناهان میناب تا احیای پیام منشور کوروش و اعتراض به تبعیض فناوری در سازمانهای بینالمللی، او در دل ژنو نشان داده است «ایران» تنها یک کشور نیست بلکه اندیشهای برای صلح، کرامت و خلاقیت انسانی است.
علی آقای بحرینی موفق باشی
دیدگاه خود را بنویسید